آمده ام تا تو کمی شعر را

در سر بی حوصله ام جا کنی

تن به تنم با فورانی ز تب

حضرت عشقی، که مداوا کنی

مرده دلم را به تماشای خود

زنده به اعجاز مسیحا کنی

بانی هر بیت غزل ها شوی

با نفست خاطره احیا کنی

شیشه ی باران زده ای شد دلم

تا که به "تن هایی" من ها کنی!

منتظرم آمدنت را به جان

کوه سکوت از غمم آوا کنی

من خودمم با تو و اشعار تو

کاش که با ما ، تو مدارا کنی