شال آبی را به سر کن ، آبی ات چون آسمان

می برد دل از کبوتر های بام خانه ام

شوق پرواز از حضورت در دلم پر میزند

می پرد هوش از سر عاقل ولی دیوانه ام

در نگاه "میشی" ات صد گرگ پنهان کرده ای

عاقبت باید به "قربان" ات رود کاشانه ام

عروه الوثقی مویت را به چنگم راه نیست

سر چو مگذاری به روی شانه ی مردانه ام

شال آبی ! همچو شمعی شعله بر جانم بکش

تا که در آغوش تو جان در دهد پروانه ام.