کاش ، مثل انسانهای اولیه بودیم

انتهای دنیا برایمان ، کوهای بلند روبروی غارمان بود

و من ، هر روز صبح

در کانون جهان دو نفره مان ... با زبان اشاره ؛

یا شاید هجاهای نامفهوم

که تو فقط معنای آنها را میفهمیدی

شعر هایم را ، با دستان نوازش

به گیسوان خرمایی تو تقدیم میکردم.

حالا که محکوم به زندگی در عصر پسا مدرن ام

و جهانم ، هفت میلیارد جمعیت دارد ... میترسم نکند تورا در عصر فراعنه جا گذاشته باشم

تویی که به حتم با آن پوست سبزه و چشمان سیاهت ؛از زیبا رویان درباری بوده ای !

کاش هم عصر ؛ هم حس ؛ و همدل بودیم ...

تا نوشته هایم را

با نام تو ...

و برای آن چشم های سیاه امضا میکردم